مواجهه با نفرت، انتخاب سکوت؛ روایت مهاجران افغانستان در کالیفرنیا
اعضای جامعه مهاجر افغانستان میگویند تبعیض و نفرت در زندگی روزمره جریان دارد، اما بسیاری از قربانیان به دلیل ترس و بیاعتمادی سکوت میکنند
برای بسیاری از مهاجران افغانستان در کالیفرنیا، رسیدن به ایالات متحده آغاز فصل تازهای از امنیت و امید است؛ اما شماری از آنان میگویند این زندگی جدید با تجربههای تلخ تبعیض و نفرت نیز همراه شده، تجربههایی که اغلب هرگز گزارش نمیشوند.
یک زن اهل افغانستان در سکرمنتو که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، میگوید پس از شروع کار در یک فروشگاه محلی بارها با رفتارهای توهینآمیز روبهرو شده است. او میگوید یکی از مشتریان به او گفته بود: «به کشور خودت برگرد.»
او میگوید: «خیلی دردناک بود، چون من فقط تلاش میکردم کارم را انجام بدهم.»
در سنخوزه، رحمان صابر، مهاجر تازهوارد اهل افغانستان، میگوید در محیط کارش نیز با برخوردهای مشابهی روبهرو شده است. به گفته او، یکی از همکارانش به شوخی گفته بود: «همه شما از جنگ آمدهاید.»
صابر میگوید: «شاید برای او شوخی بود، اما برای من بیاحترامی محسوب میشد.»
این تجربهها تنها به محیط کار محدود نیست. یک دانشجوی اهل افغانستان در کالج «امریکن ریور» در سکرمنتو میگوید بارها احساس کرده که دیگران او را تنها از دریچه جنگ و طالبان میبینند.
او میگوید: «وقتی مردم میفهمند اهل افغانستان هستم، فوراً درباره طالبان یا جنگ سؤال میکنند. احساس میکنم هویتم به همان موضوعها محدود شده است.»
مرضیه حمیدی، مهاجر اهل افغانستان و ساکن فریمونت، میگوید تبعیض همیشه آشکار و مستقیم نیست.
او میگوید: «گاهی فقط نوع نگاه مردم یا فاصله گرفتنشان بعد از فهمیدن اینکه از افغانستان هستی، باعث میشود احساس کنی واقعاً به این جامعه تعلق نداری.»
رهبران جامعه مهاجر افغانستان در کالیفرنیا میگویند این موارد پراکنده و استثنایی نیستند. حشمتالله صدیقی، از فعالان جامعه مهاجر افغانستان در سکرمنتو، میگوید بسیاری از مهاجران افغانستان، بهویژه زنان و تازهواردان، با تبعیض روبهرو میشوند اما حمایت و آگاهی کافی برای پیگیری حقوقی ندارند.
او میگوید: «کمیتهها و نهادهایی برای حمایت از حقوق مهاجران افغانستان فعالیت میکنند، اما بسیاری از مردم هنوز از حقوق خود آگاه نیستند و به همین دلیل سکوت میکنند.»
به گفته او، زنان، تازهواردان و گروههای آسیبپذیر بیشتر از دیگران در معرض رفتارهای تبعیضآمیز قرار دارند.
سکوت به جای شکایت
با وجود این تجربهها، بسیاری از مهاجران افغانستان ترجیح میدهند موارد تبعیض یا نفرت را گزارش نکنند.
صدیقی میگوید: «بسیاری فکر میکنند اگر شکایت کنند، اتفاق خاصی نمیافتد. همین باعث میشود دیگران هم از صحبت کردن منصرف شوند.»
فروزان نیکزاد، مدیر یک سازمان غیرانتفاعی و از چهرههای فعال جامعه افغانستان در سکرمنتو، میگوید ترس و بیاعتمادی نقش مهمی در این سکوت دارد.
او میگوید: «ترس، ناآگاهی، مشکلات زبانی و نگرانی درباره وضعیت مهاجرتی باعث میشود خیلیها سکوت کنند و موارد را گزارش ندهند.»
به گفته نیکزاد، تبعیض علیه مهاجران افغانستان و مسلمانان در آمریکا موضوع تازهای نیست و معمولاً پس از رویدادهای سیاسی یا امنیتی شدت میگیرد.
او میگوید: «ما گزارشهای زیادی از مدارس دریافت میکنیم جایی که دانشآموزان اهل افغانستان با زورگویی روبهرو میشوند. در جامعه هم افراد به دلیل مذهب، نژاد یا پوشیدن حجاب هدف قرار میگیرند.»
کارشناسان و فعالان اجتماعی میگویند ترس از تأثیر منفی بر پرونده مهاجرتی، بیاعتمادی به نهادها و کمبود اطلاعات به زبانهایی مانند فارسی و پشتو، از مهمترین دلایل گزارشنشدن این موارد است.
صدیقی میگوید: «اعتمادسازی مهمترین چالش است. بسیاری احساس میکنند دیده نمیشوند یا با آنها برابر رفتار نمیشود. تا زمانی که این احساس وجود داشته باشد، سکوت ادامه خواهد داشت.»
در کالیفرنیا، برنامههایی مانند کالیفرنیا در برابر نفرت(CA vs Hate) خدمات محرمانه و چندزبانه برای قربانیان جرایم ناشی از نفرت ارائه میکنند، اما رهبران جامعه میگویند بسیاری از مهاجران افغانستان هنوز از وجود چنین منابعی آگاه نیستند.
فعالان جامعه تأکید میکنند مقابله با نفرت تنها به ایجاد خدمات حمایتی محدود نمیشود، بلکه به اعتمادسازی، آگاهیرسانی و ارتباط مداوم با جوامع مهاجر نیاز دارد؛ در غیر این صورت، بسیاری از روایتهای تبعیض همچنان ناگفته باقی خواهد ماند.
