کالیفرنیا بهدنبال اصلاح سیستم سلامت روان است
منتقدان از نقض آزادیهای فردی میگویند
برنامه «دادگاه مراقبت» که به ابتکار گوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا، برای کمک به افراد بیخانمان مبتلا به اختلالات شدید روانی راهاندازی شد، اکنون با چالشهای جدی روبهرو است. قانونگذاران میگویند اصلاحات جدید میتواند این برنامه را کارآمدتر کند، اما منتقدان نسبت به افزایش درمان اجباری هشدار میدهند.
به گزارش کالمَتَرز، برنامه «دادگاه مراقبت» در سال ۲۰۲۳ به عنوان بخش کلیدی از راهبرد گوین نیوسام برای مقابله با بحران بیخانمانی و سلامت روان در کالیفرنیا آغاز شد. این برنامه به خانوادهها اجازه میدهد افرادی را که از بیماریهایی مانند اسکیزوفرنی و دیگر اختلالات روانپریشی رنج میبرند، به یک روند قضایی برای دریافت خدمات درمانی، مسکن و حمایت ارجاع دهند.
با این حال، گزارشها نشان میدهد که این برنامه نتوانسته به اندازه پیشبینیها موفق عمل کند. از هزاران درخواست ثبتشده، تنها بخش کوچکی به توافقهای درمانی منجر شده است؛ موضوعی که باعث نارضایتی برخی خانوادهها شده است.
در واکنش به این شکاف، کاترین بلیکاسپیر، سناتور دموکرات از منطقه انسینیتاس، دو طرح قانونی را ارائه کرده است. او در یک نشست کمیته قضایی سنا گفت: «با وجود نشانههایی از پیشرفت، موانع موجود در روند درخواست باعث شده بسیاری از افرادی که هدف این برنامه بودند، به آن دسترسی پیدا نکنند.»
یکی از این طرحها (طرح ۱۰۱۶) به دادگاهها اجازه میدهد در صورتی که فرد نتواند درمان داوطلبانه را بپذیرد، دستور ارزیابی سلامت روان صادر کنند تا مشخص شود آیا او «ناتوان شدید» محسوب میشود یا برای خود یا دیگران خطر دارد. در چنین مواردی، امکان انتقال فرد به نظام قیمومیت و در نتیجه بستری اجباری در مراکز روانپزشکی فراهم میشود.
طرح دوم (طرح ۹۸۹) بر سادهسازی روند ارجاع تمرکز دارد. این طرح به نیروهای امدادی مانند آتشنشانان و کارکنان اورژانس اجازه میدهد افراد را مستقیماً به نهادهای بهداشت رفتاری معرفی کنند تا آن نهادها به نمایندگی از آنان درخواست را ثبت کنند.
میگان سابرز از اتحادیه آتشنشانان حرفهای کالیفرنیا در حمایت از این طرح گفت نیروهای امدادی بارها با افرادی مواجه میشوند که بهطور مکرر به بیمارستان منتقل میشوند، بدون آنکه راهحل پایداری برای آنها وجود داشته باشد. او افزود: «همکاران ما میگویند احساس ناتوانی میکنند، چون میدانند دوباره باید به همان فرد پاسخ دهند.»
در مقابل، مدافعان حقوق افراد دارای معلولیت با این طرحها مخالفت کردهاند. ساموئل جین از سازمان «حقوق معلولیت کالیفرنیا» هشدار داده است که افزودن مسیرهای اجباری، هزینهها را افزایش داده و اعتماد بیماران به سیستم را کاهش میدهد. او گفت این طرح «لایهای پرهزینه و اجبارآمیز» به برنامه اضافه میکند.
برخی خانوادهها اما تجربه متفاوتی دارند. آنها میگویند نبود امکان مداخله جدیتر باعث شده عزیزانشان در خیابانها رها شوند و وضعیتشان وخیمتر شود. به باور این گروه، ایجاد ارتباط مستقیم میان درمان داوطلبانه و اجباری میتواند از رنج بیشتر بیماران جلوگیری کند.
در همین حال، یکی دیگر از چالشهای برنامه، روند پیچیده ثبت درخواست است. بسیاری از نیروهای امدادی میگویند به دلیل کمبود وقت و پیچیدگی مراحل اداری، قادر به استفاده از این سیستم نیستند. طرح جدید تلاش دارد این مشکل را با واگذاری بخشی از مسئولیت به نهادهای محلی حل کند.
